بی برقی های مکرر امسال روی بی برقی های زمان جنگ رو سفید کرده اما اون رو ولش، به المپیک بچسبین.

این مدال نیاوردن ها نتیجه چیزی نیست جز بی لیاقتی مدیریت ورزش کشور در ۴ سال گذشته.

این تنها یک نمونه مدیریت کشکیه دولت نهمه. تق بقیه اش هم در می آد.

بیچاره ملت!

این ژنرال و رئیس جمهور سابق سال ها یک دنیا رو تشنه برد لب آب و برگردوند. با طالبان نشست، با آمریکایی ها حال کرد و به ریش آدم و عالم خندید.

کی فکر می کرد که بزرگترین برنده یازده سپتامبر مشرف باشه؟ طالبان رو او درست کرد، خودش باهاش چپ افتاد، آمریکایی ها رو ده میلیارد دلار تیغ زد و به قهرمان مبارزه با ترویزم تبدیل شد. آخرش هم سر بی نظیر بوتو رو به “طاق” ماشین کوبید و معلوم نشد که چی شد!

مشرف، ماکیاولی رو که نه، شیطون رو هم درس می داد. کشورداریش هم از دوستان خالی بند فوتوشاپی ما بهتر بود. ولی در نهایت مجبور شد بره …

آی درس عبرت!

بار اول پرویز مشرف رو در اجلاس سران اکو در تهران دیدم. فکر کنم سال ۷۹ بود. شاید هم ۸۰. همه سران گروه زپرتی اکو آمده بودند. افغانستان اون روزها دست طالبان بود ولی ربانی با عنوان رئیس جمهور افغانستان در این اجلاس شرکت داشت. آقا مشهد سوار هواپیما شد و در تهران مورد استقبال رسمی قرار گرفت.

اون روزها روابط مشرف با ایرانی ها چپ بود. قضیه سر طالبان بود. تمام مدت اجلاس برای خاتمی قیافه گرفته بود. به ربانی هم محل سگ نمی گذاشت. موقع عکس دسته جمعی سران هم از سر سیری عکس انداخت.

اون روزها مشرف یک کودتاچی بود و با این که برای همسایه ژست می گرفت، در غرب خیلی تحویلش نمی گرفتن.

دفعه دومی که مشرف رو دیدم، در واشنگتن بود. این مشرف اون مشرف قبلی نبود. خوش اخلاق بود. حتی به عنوان مهمان در برنامه کمدی تلویزیونی شرکت کرد و کلی مزه ریخت. این مشرف، اون مشرف کودتاچی نبود. این مشرف قهرمان مبارزه با ترویزم بود.

مایکل فلپس 

تا به اینجای المپیک پکن از هیچ چیزی به اندازه مسابقات شنا و موفقیت مایکل فلپس لذت نبرده ام. فلپس امشب (به وقت آمریکا)‌هفتمین مدال طلای خودش رو در این دوره مسابقات المپیک به دست آورد. او در کل ۱۵ مدال المپیک رو به گردن انداخته که ۱۳ تاش طلا است. او دارای ۷ رکورد جهانی هم هست.

پیروزی های روزهای گذشته فلپس به کنار، پیروزی میلی متری امشب او در برابر شناگر صرب چیز دیگری بود.

این فلپس فعلا به جو زدگی عظمای آمریکایی ها تبدیل شده. اون چیزی که پیروزی های فلپس رو شیرین تر می کنه روحیه افتاده و حضور پرشور مادرش در همه مسابقاتش هست.

فعلا که تیم ایران هنوز موفقیتی درخور توجهی نداشته و بنده هر شب از ساعت ۸ شب تا ۱۲ از روی کاناپه ورزشکارهای آمریکایی رو تشویق می کنم. به سلامتی فکر کنم بعد از المپیک هفت هشت کیلویی وزن اضافه کنم.

یکی از نکاتی که در بازی های این چند روز گذشته برام جالب بوده، نوار سیاه رنگی است که بر روی شانه راست کری والش، عضو تیم والیبال ساحلی آمریکا قرار داره. چند روزی بود می خواستم درباره شانه این ورزشکار بنویسم ولی عکس خوبی که این نوار توش معلوم باشه نبود. امشب بالاخره هم عکس رو پیدا کردم و هم بعد از یک سال تنبلی، کلینیک حاجی واشنگتن رو راه انداختم و درباره نوار روی شانه این ورزشکار نوشتم.

ایشالا سوسک آلباینوی (زال)‌ کور قربون این طبع بلندت بره که دیگه دکترای دانشگاه آکسفورد به نظرت نمی آد و اون رو کاغذ پاره می دونی!

حرف آقای احمدی نژاد البته از جهتی درسته. واقعیتش اینه که برای بعضی کارها، از جمله گه زدن به حال و روز مملکت نیاز به مدرک خاصی نیست. هرکسی می تونه این کار رو بکنه!

اما آقای احمدی نژاد مهم مدرک و اعتبار کاغذ پاره و جنس نامرغوب کاغذ و چاپ مدرک دانشگاه آکسفورد نیست! مهم یک چیزی است به نام شرافت که داره این وسط فراموش می شه.

مهم شرافت آدم هاست. کسی که درباره مدرکش دروغ می گه و سال ها حقوق و مزایای اون رو می گیره یک جای کارش مشکل داره. گیرم تو خانواده بهتون نگفتن دروغ گفتن چیز بدیه،‌ شماها که ادعای مسلمونیتون گوش فلک رو پر کرده. چرا دروغ می گید؟‌ تکلیف شرافتتون چی می شه.

وقتی خاتمی داوطلب ریاست جمهوری شد، جنتی یقه اش رو چسبید که کسی که کاندیدای دکتری است و هنوز دفاع نکرده حق نداره در تبلیغات انتخاباتی از عنوان دکتر استفاده کنه. خشتکش رو داشتن پرچم می کردن. فکر کنم اگر خاتمی می خواست می تونست مثل بعضی ها که تز دکتراشون رو دیگران نوشتن رساله ای رو روانه دانشگاه کنه تا او هم دکترایی بگیره ولی نکرد.

اما امان از این کاغذ پاره های بی ارزش که جماعت دارن اونجای خودشون رو براش جر می دن!

انقلاب که شد، خیلی از آدم های متخصص و تحصیل کرده از ادارات دولتی پاکسازی شدن. بعضی ها هم بازخرید شدن. اون روزها اعتبار آدم ها به ایمان و تقواشون بود. باید برادر و حاجی می بودی با یک خروار ریش و کفش پاشنه خوابیده که مدیر باشی.

جنگ که تمام شد ریش ها هم کوتاه شد. برادرها کت شلواری شدن و یقه سه سانتی می پوشیدن که احساس کنن مهم شدن. بعدش یهویی یک خلایی حس شد. جماعت دیگر با حاجی و برادر بودن حال نمی کردن. باید یک جوری کمبود شخصیتی رو جبران می کردن.

این شد که یک جور فرهنگ بچه معروفی و عقده دکتر بودن باب شد.

الحمدالله راه مدرک گرفتن از دانشگاه های هند و فیلیپین باز بود. دانشگاه هاوایی هم که در ایران شعبه زده بود. دانشگاه آزاد هم بود و بعضی ها هم به مدد سهمیه در دانشگاه های دولتی وارد شدند. خیلی ها رو می شناسم که کشکی دکتر شدن. خیلی ها رو شنیدم و دیدم که لیسانس وظیفه زیر دستشونُ یا کارمندشون تز دکتراشون رو نوشته.

البته یک گروه دیگر هم دکتر شدن بدون این که تلاشی کرده باشن. همون طور که تو مملکت ما از قدیم رسم بود به گروهبان ها سروان می گفتن چند سالی هست که تو ادارات به جای حاجی خطاب کردن مدیران به اونها دکتر می گن. نمونه این موضوع رو زیاد دیدم.

اینه که احمدی نژاد می گه این کاغذ پاره ها ملاک نیست چون خودش می دونه خیلی از این مدرک ها کشکی و بی اعتباره.

در باره اشتباهات دولت در برخورد با قومیت ها بعدا خواهم نوشت. اشتباهاتی که حتی اگر موضوع حقوق بشر رو بخواهیم کنار بگذاریم و خیلی ماکیاولی بخوایم به قضیه نگاه کنیم، باز هم کلمه ای بهتر از “خریت” برای توصیف آن پیدا نخواهیم کرد.

اما این دو سه روز گذشته، تانک ها و هواپیماهای روسیه روانه گرجستان شدن و ارتش این کشور رو سرویس کردن. جالب اینجاست که شبکه های آمریکایی همش چسبیدن به سناتور جان ادواردز و پیروی عملی او از سیره قانون حمایت خانواده در ایران و کاری به این حرف ها ندارن. البته پوشش خبری قضیه ادواردز به خاطر دورغی که به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری گفته، مهمه ولی آیا نباید مردم آمریکا از رخدادهای جهان هم مطلع شن؟

بی خود نیست اطلاعات عمومی مردم این کشور از اوضاع جهان این قدر پایینه.

انشالا سبحان، درد و بلای بی بی سی بخوره تو سر سی ان ان آمریکا. حتی اسکای نیوز حجم اخبار جهانیش بیشتر از این هاست. الجزیره که شاهکاره. اما برخلاف سی ان ان بین المللی که اخبارش جهانیه، سی ان ان آمریکا همش اخبار داخلی آمریکا رو پخش می کنه. فاکس نیوز (به قول بعضی مدیران صدا و سیما: فکس نیوز!) هم که نسخه امریکایی کیهانه. ان بی سی، ای بی سی و سی بی اس هم که خبری به اون صورت پخش نمی کنن. ما موندیم این شبکه عمومی ملی (پی بی اس) که روزی سه وعده اخبار بی بی سی رو بازپخش می کنه.

مراسم افتتاحیه المپیک رو هم با ۱۲ ساعت تاخیر دیدیم. اون هم بدون اجرای جواد خیابانی و سانسور مراسم زیبای افتتاحیه.

البته در حالی که مشغول نوشتن این موضوع بودم، سی ان ان با رئیس جمهور گرجستان مصاحبه کرد و کمی درباره اوستیا صحبت کرد. این رو هم نوشتم تا “صادق*” که ۲۴ ساعته مشتری ولف بلیتزره، صداش در نیاد!

پاک از اصل موضوع پرت شدم.

اما چرا تکرار تاریخ؟

بهانه اولین جنگ ایران و روسیه و از دست رفتن بخش عمده ای از خاک کشورمون، بچه ننه بازی حکام گرجستان و پناه بردن به روسیه تزاری بود. حالا موضوع تکرار شده ولی به طور وارونه. این بار اوستیایی ها دست به دامن مسکو شدن و می خوان از گرجستان جدا شن!

رسانه های آمریکایی ها هم اگر حواسشون جمع بود، از این قلدر بازی روسیه نگران می شدن. سیمرغ ققنوس داره دوباره از خاکستر بلند می شه و این بار علاوه بر منافع ملی و رقابت های بین المللی، کینه و عقده حقارت دهه نود رو به دوش می کشه.

اما تقسیم بندی اوستیا به دو جمهوری شمالی و جنوبی هم از اون گندکاری های استالین بوده که حالا حالاها مردمان فقفاز و سایر مناطق شوروی سابق باید جزاش رو پس بدن. این رو هم بگم که بعضی ظرفا بر این باورن که اوستیایی ها از اقوام ایرانی قفقاز هستند.

*صادق یکی از خوانندگان با سابقه و پر و پا قرص این نشریه ضاله است!

حاجی واشنگتن: ما قبلا درباره این افراد فکرهای بدی می کردیم، خوب شد فهمیدیم طفلک ها محتکرن نه چیز دیگه.

این هم از ذهن منحرف حاج آقایی ما!

حاجی واشنگتن: خبرنگاران عزیز، اگر می خواهید عاقبت به خیر شید از روی جمله بالا، صد بار با خط خوش بنویسید.

جوانفکر: “تقسیم بندی خبرنگاران به حامی و مخالف نظام توهین به آنان است.”

حاجی واشنگتن: مسوولان مملکت از روی این جمله صد بار با خط خرچنگ قورباغه بنویسند.

همکار عزیز اگر به خاطر فعالیت های ژورنالیستی سانسورُُ شده اید، بازداشت شده اید، کتک خورده اید و فحش شنیده اید، تبعید شده اید و  شاید هم به سر دار فرستاده شده اید،  این تبریک شامل حال شما نمی شود زیرا همه روزهای سال متعلق به شماست!

مکان: بزرگراه I-۷۰ ، ابتدای ایالت اوهایو

مکالمه کنندگان: افسر پلیس و حاجی واشنگتن

افسر: سرعت مجاز رو می دونید چقدره؟

حاجی واشنگتن: والا تو ویرجینای غربی ۷۰ مایل بود. اینجا هم باید همون حدودا باشه، شاید هم ۶۵ تا.

افسر: خیر، ۵۵ تاست. شما با سرعت خیلی بیشتری می روندی.

حاجی واشنگتن: خوب ..

افسر: چرا اومدی اوهایو؟

حاجی واسنگتن: واسه عروسی فامیلمون

افسر از کجا اومدی؟

حاجی واشنگتن: ایران ( باید می گفتم واشنگتن ولی نمی دونم چرا گفتم ایران)

افسر: شما مال آیرن هستی؟

حاجی واشنگتن: بعله!

افسر ( همراه با احترام، خیلی متین و مودب): بفرمایید. خوش آمدید به ایالت ما. خوش بگذره.

لاریجانی که از صدا و سیما رفت، تغییر معاونت اداری-مالی یکی از مهم ترین تحولات برای کارکنان این سازمان بود.

نام کردان برای بسیاری از کارمندان سازمان معادل با نظام اداری فشل، نگرانی دائمی از بی کار شدن، تحقق نیافتن انتظار سالیان طولانی برای تغییر وضع استخدامی از روزمزد و حق الزحمه به یک پله بالاتر و … بود.

تعداد کارمندان حق الزحمه ای و روزمزد سازمان در اون دوران به حدی بود که اگر لاریجانی اراده می کرد، می تونست از اونها ۳ لشگر پیاده تشکیل بده و کاخ ریاست جمهوری رو فتح کنه!

در دوران کردان، عزیزپروری در سازمان به شدت شایع بود. اگرعزیز نبودی، کلاهت پس معرکه بود، مگر این که مازندرانی بودی!

عملکرد مالی سازمان هم در اون دوران به شدت غیرشفاف بود. تحقیق و تفحص مجلس ششم هم که آخرش به سنگ خورد!

تقدسی نژاد که جای کردان رو گرفت، وضع آدم هایی مثل من عوض نشد. همچنان حق الزحمه ای باقی ماندیم. عوضش تعداد زیادی از بچه ها رابطه استخدامی مشخص تری پیدا کردن که تحول خوبی بود. همین که در اتاق تقدسی نژاد گاهی به روی یچه ها باز می شد، خودش تحول مهمی بود!

وقتی احمدی نژاد رئیس جمهور شد، بارها سعی کرد برای آن چه که مافیای نفت می نامید، شاخ و شونه بکشه. وقتی کردان قائم مقام وزارت نفت شد، فهمیدم اون حرفاش درست مثل قضیه هاله نور از سر نفخ شکم بوده.

کردان از صدقه سری لاریجانی در نظام رشد کرده. وزیر کشور شدنش یعنی قدرت گرفتن ارباب سابق در دولت. انتخابات ریاست جمهوری هم که در راهه و وزیر کشور مجری این انتخاباته. احمدی نژاد یا حواسش نبوده و یا این که لاریجانی قصد نامزدی نداره.

راستی یادم رفت بگم کردان بیزنس من خوبی هم هست و خدا رو شکر وضعش توپه توپه. یک بار، در یکی از مناسبت های دینی، همه کارمندان معاونت سیاسی (منظورم کارمندان رسمی، قراردادی، حق الزحمه و آس و پاس است) مورد الطاف کریمه قرار گرفتند و هر کدام یک گونی برنج، چند کیلو مرغ و پرتقال گرفتند. بعدا شنیدیم این مرغ ها مال مرغداری آقای کردان بود. تاریخ دقیق این مناسبت رو به یاد ندارم ولی یادمه که همزمان با شیوع آنفولانزای مرغی بود!

تلویزیون یک برنامه نشون داد از آخر و عاقبت چمدان های بی صاحب. یک شرکتی می آد اینها رو از فرودگاه ها و ترمینال ها می خره و محتویاتشون رو می فروشه. ملت اومده بودن تو فروشگاه که لباس دست دوم،‌کتاب دست دوم و ادکلن نصفه می خریدن. از همش مسخره تر ردیف سوتین ها و شورت های ملت بود که به چوب حراج زده بودن و ملت آمریکا به تاراج می بردن. با یک خانواده مصاحبه کردن می گفتن سه ساعت و نیم رانندگی کردن تا به این فروشگاه برسن!

منبع: خبرگزاری مهر

حاجی واشنگتن: امروزه روز، ۱۹۳ کشور از نظر بین المللی به رسمیت شناخته شدن و ۱۹۲ تای اونها عضو سازمان ملل متحد هستند. با این حساب آقای احمدی نژاد کاشف ۷ کشور جدیده و از این نظر دست افرادی مانند کریستفر کلمبوس، ماژلان و حتی دکتر ولایتی رو از پشت بسته.

کماکان مخلص همه اساتید و بچه های دانشکده توانبخشی بخصوص اراذل و اوباش PT ۲۰ هم هستیم.

خلاصه تا این دو روز به سر بیاد و وقت تهیه گزارش شه کلی اذیت شدم. هر شب خواب می دیدم یک کیک خامه ای بزرگ رو با جرثقیل جلوم می گذارن و تا می آم بخورمش می زنن رو دستم و می گن نمی شه.

بالاخره موعد دیدار رسید. شب نیمه شعبون به اتفاق بر و بچه های واحد مرکزی به مسجدی در شهرک محلاتی تهران رفتیم که قرار بود کیک میلاد آقا رو در اونجا تهیه کنن.

صنف قناد تهران قرار بود کیکی دو تنی رو در اون مسجد آماده کنه. (اعداد تقریبی هستن )  تصور من از خوندن فاکس این اتحادیه این بود که کیک در یک تکه تهیه می شه و هر چه مسجد رو زیر و رو کردن،‌اجاقی که بشه همچین کیکی رو در اونجا تهیه کنن، پیدا کنم.

رفتم سراغ رییس محترم صنف.

ایشون برام توضیح دادن که این کیک که بزرگترین کیک های خامه ای جهان و در نوع خودش هم بی نظیره و در چند قطعه تهیه شده و به وسیله کامیون های یخچال دار به مسجد منتقل می شه و طی عملیات خارق العاده ای روی هم نصب می شه.

خلاصه سرتون رو درد نیارم. این کیک خارق العاده در بیشتر از ۲۰ قطعه تهیه شده بود و هر قطعه هم روی سینی  آهنی پایه دار قرار داشت و مجموع وزن سینی ها و کیک ها می شد دو تن و خرده ای. نصفش وزن آهن ها بود.
به عبارتی زرشک!

وقتی می خواستم گزارش رو ببندم به سراغ اینترنت رفتم. نتیجه یک گوگل ساده نشون می داد این کیک بزرگترین کیک خامه ای نیست ولی می شه اون رو در ردیف یکی از بزرگترین خالی بندی های صنف قناد به حساب آورد.

تبریک مخصوص هم دارم برای پدر و پدر همسرم. پدر من تو زندگی برام همیشه یک پشتوانه خیلی مهم بوده.

چند روزیه خیلی تنبل شدم. مطلب برای نوشتن زیاد بوده ولی به همون اندازه هم کارم زیاد بود. مخصوصا که در این دو هفته گذشته شبفت شب زیاد داشتم و روزها خیلی حال و حوصله نداشتم.

پریشب یک چیزی تو صندوق پست منزل بود که موجبات انبساط خاطر حضرتمان را فراهم کرد. شماره ماه آگوست نشنال جئوگرافیک گزارش مفصلی درباره ایران داره. هنوز وقت نکردم بخونمش ولی طرح رو جلدش حرف نداره!

گفتم طرح روی جلد یاد جنجال دو روز پیش روی جلد نیویورکر افتادم. اساتید فن در این باره نوشته اند. همین رو اضافه کنم که این داستان بیانگر آخر و عاقبت نخبه گرایی است. نیویورکر این طرح رو برای مخاطبان نخبه اش چاپ کرد، غافل این که افراد غیرنخبه هم آن خواهند دید.

گفتم نخبه گرایی، پس می ریم سراغ انتخابات آمریکا:

چهار سال پیش که هنوز یو تیوب هم نبود، همزمان با رقابت های انتخاباتی جان کری و جورج بوش، یک انیمشن طنز سیاسی به وسیله گروه جیب جب تهیه شد که برای خیلی ها جالب بود. نسخه ۲۰۰۸ این انیمیشن منتشر شده. این هم لینکش.

قضیه موشک های فوتوشاپی که یادتونه. قابل توجه آی کیو داران عزیز که همه دنیا از این کارها انجام می شه ولی اون قدر زبل هستن که کاراشون از نظر دیپلماسی عمومی به آبروریزی منجر نشه. این ویدیو رو نگاه کنید.

عکس از نیویورک تایمز

مانور موشکی دیروز و امروز ایران کلی سر و صدا به پا کرد. بعضی ها می گن کار به موقع  بوده و ایران با استراتژی موشک به جای موشک، جواب مانور اسرائیلی ها رو داده. بعضی های دیگر هم می گن این کار، میانه روهای آمریکا رو در بد وضعی قرار داده و شرایط داره برای تندروهای سه کشور ایران، آمریکا و اسرائیل به نحو مطلوبی پیش می ره.

کاری به این حرفاش ندارم. عکس بالا رو تماشا کنید. خبرگزاری فرانسه می گه عکس سپاه نیوز از مانور موشکی، فوتوشاپی بوده. به عبارتی یکی از موشک ها عمل نکرده و برای لاپوشانی روش را با یک موشک دیگر پر کردن.. این عکس امروز روی صفحه اول خیلی از روزنامه ها چاپ شد.

اگر حرف خبرگزاری فرانسه درست باشه، این کار اصلا به آیبروریزیش نمی ارزید. همون سه موشک هم برای به هم ریختن کافه کافی بود.

پی نوشت: کمانگیر به طور کامل توضیح این مطلب رو نوشته. 

در اون جلسه جدای از این که این کار احمدی نژاد ناراحت شدم، احساسات میهن پرستانه و ملی گرایانه ام هم گل کرده بود و کلی به احمدی نژاد به خاطر بی درایتی که کرد دری و وری گفتم.

اگر اسرائیلی ها ناراحت ران آراد و چند اسیر دیگر گرفتار حزب الله و حماس هستند، ملت ایران هم سال هاست منتظر شنیدن خبری از وضع چهار شهروند ربوده شده خودش در لبنانه.

رئیس جمهور ایران اگر رئیس جمهور مردم ایرانه علاوه بر دفاع از حق مسلم، وظایف دیگری هم داره. احمدی نژاد حتی اگر نمی خواست جواب سوال خبرنگار اسرائیلی رو بده، می تونست بعد از اون همه سر و صدای ایجاد شده در اون جلسه، درباره چهار گم شده ایران در لبنان و ربط داشتن موضوع به اسرائیل حرف بزنه. لااقل موضوع اونها هم در رسانه های غربی مطرح می شد و مردم درباره اونها مطلع می شدن. منتهی او ترجیح داد درباره موضوع هم جنس گرایی در ایران سر به سر خبرنگار خانم voa بگذاره یا این که دختر خبرنگار افغان رو کنف کنه.

از وقتی بچه بودیم داستان ربوده شدن احمد متوسلیان و سه همراه او رو در لبنان شنیدیم. تو این سال ها همیشه داستان این چهار نفر رو دنبال کردم و  چیزی که همیشه من رو آزار داده، بی خبری و عذابیه که خانواده های این چهار نفر متحمل شدن. اسارت در غربت و دوری بد چیزیه و برای هر فرد و خانواده ای آزاردهنده است. ولی وای به حال خانواده ای که علاوه بر اسارت عزیزشون، اسیر هویت و موقعیت او هم هستند.

سالی یک بار، یه نفر تو لبنان پیدا می شه که یک چیزی درباره این چهار نفر می گه و ولوله ای بلند می شه و دل خانواده های اونها می لرزه . بعدش سر و صداها می افته و اونها از یاد می رن. و این سیکل ناقص دوباره تکرار می شه.

دبیرستان که بودیم، پسر شهید تندگویان هم کلاس ما بود. جنگ که تمام شد، مدتی اخبار ضد و نقیضی از وضع او داده می شد و خانواده او مدت ها اسیر این اخبار بودن تا این که “صدام یزید کافر” پیکرش رو تحویل مقام های ایران داد. اون انتظار و اون صبر هر خانواده ای رو می تونست از پا بندازه.

در خبرها بود که خانواده متوسلیان، اخوان، موسوی و مقدم دوباره راهی لبنان شدن تا خبری از گمشده های خودشون به دست بیارن. امیدوارم همان طور که اینگرید بتانکور پیش خانواده اش برگشت، از لبنان اخبار خوب بشنویم.

حالا این وسط، تنها کسی به طور جدی مورد حمله زنبورها واقع شده، یک خبرنگار بوده و بس!

طفلک زنبورها هم از دست ما کفری هستند.

این هم تصاویر ویدیویی حادثه

منابع آگاه از ویلهلم کونراد رونتگن، فیزیکدان و محقق آلمانی به عنوان مظنون اصلی طراحی عملیات سو قصد به جان محمود احمدی نژاد رییس جمهوری اسلامی ایران نام می برند.

منابع خبری می گویند آقای رونتگن به علت کشف اشعه ایکس در زمستان ۱۸۹۵ در مظان اتهام قرار گرفته است.

نام برده یک عنصر معلوم الحال است و به همین خاطر عنصر ۱۱۱ جدول مندلیف به نام او نامگذاری شده است.
اما چه چیز بدتر از این که همانند شیرین عبادی به دریافت جایزه نوبل هم نایل شده است.

نامبرده به حدی منافق است که نویسندگان دانشنامه ویکیپیدیا هنوز به ماهیت دینی او پی نبرده اند و نمی دانند آیا مسیحی بوده یا این که یهودی. بعضی ها با استناد به ریش بلند رونتگن،‌او را از بهودیان هاسیدیک می دانند و گروهی دیگر با رد این موضوع می گویند این ملعون می خواسته با این ریش و پشم در بین بچه های اسلام نابی نفوذ کند.اما گروهی دیگر از عالم نمایان بی خرد، ریش بلند او را مطابق با مد اندیشمندان و دگراندیشان آن دوران می دانند و عجبا که بر عقیده باطل خود اصرار می ورزند.

این ملعون هر چه که بود هشتاد و پنج سال پیش از عمل به نیت پلید خود به سوی عماد باقی دیار باقی شتافت.

به گزارش تابناک میزان اشعه ایکس محل اقامت آقای احمدی نژاد در رم از اندازه طبیعی بیشتر بوده است و به تدریج بر این میزان افزوده شده است به نحوی که این رقم هنگام ورود او به اقامتگاه خیلی زیاد شد.

نتیجه گیری خبری: دشمنان می خواستند آقای احمدی نژاد را با اشعه ایکس مسموم کنند.

نتیجه حاجی واشنگتنی: فاکتور فراموش شده در این خبر، میزان تشعشع رادیویی هاله احمدی نژاد است. باید دید این هاله چقدر در افزایش آلودگی محل به اشعه ایکس نقش داشته است.  

نظامی ها یک اصطلاحی دارن که همیشه ترس از نیش زنبور دردناک تر از خود نیش هست. حالا وقتی روزنامه نگاری کاوشگر و معتبری مثل هرش دوباره بعد از چند ماه اطلاعات قدیمی خود رو بازیافت کرده و درباره طرح ۴۰۰ میلیون دلاری آمریکا علیه ایران نوشته و برخلاف دفعه های گذشته هنوز کسی اون رو تکذیب نکرده، معلومه که این ککه از دفعه های پیشین کک قوی تر خواهد بود.

دفعه قبل که هرش درباره ایران نوشت، دینا پرینو سخنگوی کاخ سفید خیلی سریع رو منبر رفت و قضیه رو تکذیب کرد و بعدش هم به سی ان ان توپید که چرا تریبونش رو در اختیار هرش می گذاره. این بار سخنگوی کاخ سفید گفته نمی تونه در این باره نظر بده. یکی از اعضای بلندپایه جمهوری خواهان کنگره هم امروز در سی ان ان بود و گفت نمی تونه نظر بده. البته باید منتظر واکنش روز دوشنبه کاخ سفید و وزارت خارجه بود ولی قدر مسلم این جوری نیست که در چند سال گذشته آمریکایی ها دست رو دست گذاشته باشن و در برابر قدرت گرفتن ایران در منطقه منفعل عمل کرده باشن.
واقعیتش اینه که جنگ تابستان ۲۰۰۶ لبنان هشدار مهمی به دولت آمریکا بود که اگر بخواد حال ایران رو بگیره باید نقاط ضعفش رو انگولک کنه و نقاط قوتش رو از کار بندازه.

بار اولی که ۱+۵ بسته پیشنهادی رو به ایران عرضه کرد، ایران هم در عراق و هم در لبنان دست بالا رو داشت. الان ایران دیگه اون موقعیت رو نداره. آمریکایی ها در دو سال گذشته خیلی خوب تونستن از توان ایران در خارج از مرزهاش بکاهن. در داخل مرزهای ایران هم بی کار نبودن. آمریکایی ها خیلی خوب تونستن روی خطاهای دولت مرکزی در تعامل با اقلیت های نژادی سرمایه گذاری کنن.

مانور ماه گذشته اسراییل هم بد تلنگری بود.

سخنان مقام های ایرانی و نوشته های روزنامه ها به نوعی حکایت از سردرگمی مقام های کشور داره. واقعیتش اینه که این قدر شعار دادن که حالا براشون سخته که بخوان چند قدم اشتباه رو اصلاح کنن. پذیرش بسته پیشنهادی سال گذشته می تونست با اقتدار و عزت انجام شه. امسال کم کم داریم به جایی می رسیم که تابستان ۶۷ رسیدیمُ،‌یعنی نوشیدن جام زهر. حالا که به سالگرد سرنگونی هواپیمای ایرانی برفراز خلیج فارس نزدیک می شیم،فقط امیدوارم ‌ بالا رفتن پیاله دوم به ریخته شدن خون بی گناهان نیازی نداشته باشه

خدا این شش ماه باقی مانده از دولت بوش رو زودتر بگذرونه و قدرت آدم های عاقلی مانند لاریجانی رو در حکومت ایران بیشتر کنه.

“اگر از کسی خوشمون نمی آد و با افکارش مخالفیم، بی انصاف نباشیم.”

حالا بگردم ببینم خودم چند بار نسبت به دیگران بی انصاف بودم.

اما نتیجه:

در بین بیست نفر اول این رقابت، اسامی زیادی از کشورهای در حال توسعه و اسلامی به چشم می خوره. نفر اول فتح الله گولن از ترکیه است (عجب اسمی، بالاخره جهان رو فتح کرد!) عبدالکریم سروش نفر هفتم و خانم عبادی نفر دهم هست. نفر یازدهم نوام چامسکی است و ال گور نفر دوازدهم.

در پی کامنت های تهدیدآمیزی که برای پست قبلی گذاشته شده اعلام می دارد حاجی واشنگتن این روز فرخنده را روز مادر می داند و بس. به نظر حضرتشان برای قدردانی از زحمات بی دریغ شیرزنان ایران به روز جداگانه ای نیاز است.

اصلا چه معنی دارد که از ۳۶۵ روز سال تنها یک روز را به زنان و مادران اختصاص بدهیم. زشت است به مولا! خساست هم حد و اندازه ای دارد.

اصلا همه روزهای سال تقدیم مقدم همه مادران همسران زنان و دختران ایران باد. ما مردان هم دلمان را به آن یک روز اضافی سال های کبیسه خواهیم کرد.    روابط عمومی حاجی واشنگتن

ولی از شوخی گذشته روز مادر و روز زن رو باید جداگانه جشن گرفت.

فاجعه اینجاست که یکی از دخترها برای این که کم نیاره و پیش دوستاش ضایع نشه، برای باردار شدن دست به دامن یک مرد ۲۴ ساله خیابان خواب شده.

بابا! تو رستوران غذاتون رو تناول نمی کنید، لاقل برید تو اون آشپزخونه خوشگل و شیک دفتر غذا بخورید. بوی این غذاهاتون عذاب آوره.

حیف این جماعت نه فارسی می فهمن و نه حاجی واشنگتن می خونن. بی سوادها!