مکان: خیابان کنتیکت، روبروی هتل می فلاور

زمان: ساعت ۵ بعد از ظهر

همین طور که مسیر خیابون رو از جنوب به شمال طی می کرد، آقایی از کنارم رد شد و گفت: “سلام علیکم!”

من هم که تو خودم بودم، فکر کردم هموطن اشنایی از کنارم رد شده و نشناختمش. با شرمندگی برگشتم و دیدم مرد سیاه پوست جا افتاده ای با لبخند ملیحی در حال نگاه کردن بنده است.

حاجی: “بله؟”

آقاهه: “شما برادر مسلمان من هستید. درست حدس زدم.”

حاجی: “بله”

آقاهه: “کجایی هستی؟”

حاجی: “ایرانی”

آقاهه: “فکرم درست بود. من هم سومالیایی هستم.”

حاجی: “خوشبختم”

آقاهه: “مسجد کجاست؟”

حاجی در حالت سردرگم: “شرمنده، یادم نمی آد!”

آقاهه: ” دمه افطاره. می خوام برم مسجد یک چیزی بخورم. البته یک مسجد می شناسم تو ویرجینیاست. چطوری برم؟”

حاجی: “خوب …”

آقاهه: “تاکسی خوبه؟”

حاجی: “نه، ترافیک الان زیاده. با مترو برو.”

آقاهه: ” بلیط ندارم. می شه پول بدی با تاکسی برم.”

حاجی : “السلام علیکم!”

باید بهش می گفتم : “قرمساق، خر خودتی! به جای یک ساعت وقت من رو بگیری، بگو پول می خوام، چرا صغری کبری می بافی!”

این قدر هم آدم خسیسی نیستم. ولی هیچ وقت به آدم های این طوری پول ندادم. تهران که بودم یک بار اول صبح در حال بستن در پارکینگ بودم که یکی از پشت سر اومد و گفت:

“Do you know a Pakistani doctor in this neighborhood”

فکر کردم یکی می خواد من رو دست بندازه. برگشتم دیدم یک آقایی بچه بغل وایساده با لباس مدل بلوچی و زنی هم اون طرف تر با لباس محلی واساده و دارن بر و بر و من رو نگاه می کنن.

من که جا خورده بودم گفتم دکتر پاکستانی نمی شناسم ولی این شهر پر دکتره. گفت نه دکتر پاکستانی می خوام چون دکترای ایرانی پول می خوان و ما پول نداریم. بچه هم مریضه!

بچه رو نگاه کردم، دیدم طفلک خمار خماره. بهش گفتم وایسا به پلیس زنگ بزنم بیان بچه رو ببرن بهزیستی، اونجا دکتر مجانی هم پیدا می شه.

تا این رو گفتم، مردک و زنش پا به فرار گذاشتن.

تینا فی در نقش سارا پی لین

هفته دیگه همزمان با سفر احمدی نژاد به آمریکا برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد گروه های مختلفی قراره در نیویورک تظاهرات کنن. هیلاری کلینتون که سناتور ایالت نیویورکه، قرار بود در یکی از این تظاهرات شرکت کنه اما به محض این که می شنوه سارا پی لین هم قراره اونجا حاضر باشه، حضورش رو کنسل می کنه تا با او رو در رو نشه!

پارسال که احمدی نژاد به نیویورک سفر کرد، یک برنامه تلویزیونی در شبکه ان بی سی یک کلیپ موزیکال رو درباره او پخش کرد که خیلی ها اون رو در یوتیوب دیدن. سه شب پیش همین برنامه اس ان ال تکه با مزه ای رو با شرکت هیلاری کلینتون و سارا پی لین پخش کرد که دیدنش خالی از لطف نیست. این شما و این سارا پی لین قلابی!

نوشتم خاتمی نباید کاندیدا بشه چون اعتبارش رو از دست داده و دیگه از اون پشتوانه مردمی سابق برخوردار نیست.

نظر خودم رو نوشتم و هر کسی نظرش محترمه.

اما چرا خاتمی نه؟

اول این که با این بحث های صد من یک غازی که راه انداختیم، داریم وقت خودمون رو تلف می کنیم.

دوم این که با این بحث های صد من یک غازی که راه انداختیم، داریم وقت خودمون رو تلف می کنیم.

سوم این که با این بحث های صد من یک غازی که راه انداختیم، داریم وقت خودمون رو تلف می کنیم.

چهارم  این که دولت بعدی باید بتونه وضع اقتصاد کشور رو جمع و جور کنه. راستش این کار نه از تیم رفسنجانی بر می آد، نه از تیم خاتمی و نه از تیم احمدی نژاد. هر سه تیم امتحانشون رو پس دادن. یکی از دلایل مخالفتم با اومدن خاتمی همینه.

زمانی که خاتمی رئیس جمهور شد، قیمت نفت اون قدر پایین بود که می گفتن قیمت یک گالن آب معدنی از نفت بیشتره. اما شانس آورد که قیمت نفت از سال ۲۰۰۳ رفته رفته بالا رفت. زمانی که خاتمی دوره اش تموم شد، اگر اشتباه نکنم قیمت نفت به نزدیک بشکه ای ۵۰ دلار رسیده بود.

از همین رئیس فعلی بانک مرکزی و اون یکی وزیر صنایع خاتمی چند بار پرسیدم چرا مردم تاثیر دو - سه برابر شدن قیمت نفت رو سر سفره هاشون حس نمی کنن؟ هر دو پرت و پلا جواب دادن.

گناه مسوولان دولت کنونی صد البته بیشتره. آقایون کشک ساب با نفت بشکه ای ۱۴۲ دلار چه کردن؟ حالا هم که وضع بازارهای جهانی فشل شده و قیمت نفت به تدریج سقوط آزادش رو آغاز می کنه.

خدا کسانی که فرصت افزایش بی سابقه قیمت نفت رو از بین بردن، به نفت خام سنگین پر سولفور تبدیلشون کنه ایشالا.  

کشور ما در زمینه اقتصادی، فقط از نفت خام برخوردار نیست. فرصت های درخشان دیگری هم بودن که همگی از سر بی تدبیری پریدن.

از من می شنوید، کاندیداهای بعدی رو از روی برنامه های اقتصادیشون محک بزنید. البته بهبود وضع اقتصاد تنها یکی از کارهای رئیس جمهور بعدیه ولی وضع اقتصاد خیلی خراب تر از این حرفاست!

 دو رئیس جمهور سابق و یک امیدوار به ریاست جمهوری

سخنان قشنگ باراک اوباما و شادمانی و هیجان جوان های آمریکایی رو که می بینم، یاد شور و شعف امثال خودم در اردیبشهت و خرداد ۷۶ می افتم.

خیلی از اون روزها رو در دفتر خاطراتم ضبط کردم. سخنان خاتمی درباره آزادی و برابری و کرامت انسانی گر چه برای من جدید نبود، اما شنیدن اونها از مسوولان نظام خیلی تازه به نظر می رسید. هوای اون روزها پر از عطر بهار بودن. همه امید داشتن؛ امید به بهبود وضع کشور، امید به ترقی وضع شخصی، امید به از بین رفتن تبعیض بین خودی و غیرخودی و …

هنوز هم بعد از یازده سال وقتی بعضی از سخنان خاتمی رو می شنوم، به وجد می آم!

 اون روزها استاد تربیت بدنی ما در دانشگاه که از مدال آوران قدیمی بود، دائم به ما هشدار می داد که بشینیم درسمون رو بخونیم و به خاطر این سیاستمدارها از درس و زندگی نیفتیم. همیشه بهمون می گفت از روزی می ترسم که شماها هم مثل نسل ما نامید شید.

این روزها وقتی بحث های جوان های آمریکایی رو که درباره اوباما می شنوم یاد اون روزها می افتم. وقتی جوان ۲۰ ساله ای رو می بینم که بدون منطق و فقط بر اساس امید به سخنان قشنگ اوباما تبلیغ او رو می کنه، یاد اون روزها می افتم. وقتی استاد دانشگاه ۷۰ ساله ای رو می بینم که سنجاق اوباما رو به سینه زده و با منطق و برهان از رجحان اوباما بر مک کین حرف می زنه، باز هم یاد اون روزها می افتم.

مقایسه اون روزهای ایران با این روزهای آمریکا برای من که هر دو رو تجربه کردم، خیلی جالبه. اما از این می ترسم که این مردم هم روزی ناامید شن.

من هیچ وقت از این که در اون زمونه پیچ در پیچ هم صدا با خیلی از جوان های اون روز ایران از خاتمی حمایت کردم، پشیمون نشدم. هیچ وقت شرمنده خودم نشدم ولی راستش از خاتمی بارها ناامید شدم.

خاتمی می تونست رئیس جمهور خیلی خوبی باشه. برای نسل ما  می تونست اسطوره ای باشه همسنگ با مصدق. چیز زیادی هم ازش نمی خواستیم، فقط کافی بود به پشتوانه حمایت مردمی جلوی سنگ اندازی ها کوتاه نیاد و وقتی می دید تیغش نمی بره، کناره گیری می کرد. همین!

چند نفر چوب حمایت از خاتمی رو خوردن و آبی از آب تکان نخورد؟

خاتمی در پایان دوره نخست ریاست جمهوری می دونست نمی تونه دیگه کاری رو از پیش ببره. نباید دوباره کاندیدا می شد. اون روزها هنوز ارج و قرب داشت و اعتبارش زیاد بود. اما امروز چی؟

خاتمی برای حضور مجدد در انتخابات نیاز به اعتبار داره. آیا هنوز حرف های “سید خندان” حلاوت و شیرینی ۱۱ سال پیش رو برای جوون ها داره؟ آیا هنوز مثل اون روزها از پشتوانه مردمی برخورداره؟ اعتبار امروز خاتمی چقدره؟

 خاتمی می تونست رئیس جمهور خوبی باشه. هنوز هم می تونه. اما نه در ایران. خاتمی یک آدمیه مثل پدر گرامی بنده. این جور آدم ها به درد سوئیس می خورن. درست مثل مرحوم بازرگان! خاتمی اگر تابعیت سوئیس رو بگیره می تونه بهترین رئیس جمهور دنیا باشه. همون طور که اگر ایران سوئیس بود، بازرگان بهترین نخست وزیر موقت دنیا می شد.

نوشتن این حرف ها اصلا به این معنی نیست که بخوام از ارزش خاتمی کم کنم. در ابتدای این مطلب نوشتم که هیچ وقت از رای دادن به او پشیمان نشده ام. کارهای خوبی برای این مملکت کرد که نباید فراموش کرد. همین جا پیشنهاد می کنم تا همگی شروع کنیم به مقایسه دوران خاتمی با دو رئیس جمهور قبل و بعدش و ببینیم بودن کدومشون برای کشور کم ضررتر بوده.

(من به خدا هیچ وقت آدم ناامید و بدبینی نبودم ولی نمی دونم چرا از وقتی موهای سرم شروع کردن به سفید شدن، اعتمادم به همه سیاستمداران از بین رفته.)

بالاخره به وجه مشترک خودم و محمود احمدی نژاد پی بردم: هر دومون نیویورک رو دوست داریم!

وقتی که من از واشنگتن می آم نیویورک و ذوق زده می شم، ببینید اون طفلکی وقتی سالی یک بار به این شهر می رسه چه ذوقی می کنه.

تازه از ظهر تا حالا پنج شش تا بچه دو ساله من رو به مامانشون نشون دادن و گفتن: این حاجی واشنگنته، این حاجی واشنگتنه!