پریشب خواب می دیدم تو صحن حرم امام حسن عسکری رو زمین نشستم،‌ قرآن می خونم و سیگار برگ می کشم.

صبحش هاج و واج بیدار شدم و به معنی خوابم فکر می کردم.

اولا من اصلا سیگار نمی کشم ولی تو خواب پک های عمیقی به این سیگار برگ می زدم،‌ انگار اشنو ویژه می کشم. دوما قرآنی که می خوندم،‌ مثل کتاب قرآن دوران دبستان مصور بود.

امشب (صبح به وقت تهران) به خانه زنگ زدم و پدرم به زبان رمز برای این که مادرم متوجه نشه،‌خبر از فوت عموم داد. عمویی که بیشتر به جای بزرگتر برای من یک رفیق شاد بود.

همزمان با روزهای عید مشخص شده بود عمو سرطان کلیه داره و به ریه اش زده. طفلک خیلی دوام نیاورد.

عمو تو این دو ساعت گذشته هربار که خواستم بغض کنمُ، یاد یکی از خاطراتمون افتادم و لبخند زدم. روحت شاد.