ولری پلیم مامور سابق سازمان سیا در مصاحبه ای با شبکه سی بی اس که یکشنبه شب پخش می شه، از نقش خود در پیگیری برنامه اتمی ایران خبر داده.

هویت خانم پلیم که بیست سال برای سیا کار کرده بود، پس از اون که همسرش از بعضی از سیاست های دولت بوش درباره جنگ عراق انتقاد کرد، به وسیله آرمسترانگ قائم مقام وقت وزارت خارجه آمریکا و لوئیس اسکوتر لیبی رئیس دفتر دیک چنی در اختیار روزنامه نگاران قرار گرفت.

با این که خانم پلیم در مصاحبه با سی بی اس از نقش خود در مقابله اطلاعاتی با برنامه اتمی ایران صحبت می کنه، از اظهار نظر درباره گزارش ها درباره حضور او در عملیاتی موسوم به “مرلین” خودداری کرده.

هدف از عملیات مرلین این بود که سیا با در اختیار قرار دادن یک سری نقشه و طرح هسته ای موجه ولی غلط به مقام های ایرانی، اجرای برنامه هسته ای تهران رو دچار مشکل کنه و پبشرفت اون رو به عقب بیندازه.

در این حال به گزارش سی بی اس، لو رفتن هویت والری پلیم این عملیات رو مختل کرد.

جوزف ویلسون همسر خانم پلیم که از دیپلمات های ارشد آمریکایی بود در تابستان ۲۰۰۳، بعد از سفر به نیجر برای بررسی گزارش های مربوط به فروش کیک زرد به عراق، در مقاله ای در نیویورک تایمز صحت گزارش های دولت بوش درباره برنامه تولید سلاح های کشنار جمعی در عراق رو به زیر سوال برد.

یک هفته بعد از منتشر شدن مقاله آقای ویلسون، رابرت نوواک در مقاله ای در واشنگتن پست با انتقاد از ویلسون، اعمال نفوذ همسرش در سیا رو علت ارسال او به نیجر عنوان کرد. رسانه های دیگری هم این گزارش رو منتشر کردن و جار و جنجال همراه اون باعث شد جودیت میلر روزنامه نگار سابق نیویورک تایمز به خاطر لو ندادن منبع درز هویت ولری پلیم به دادگاه، چند روزی رو در زندان آب خنک بخوره.

همون موقع جورج بوش در پاسخ به خبرنگارها گفت که هیچ کدوم از اعضای دولتش، در درز دادن اسرار سیا به مطبوعات نقش نداشتن. البته بوش راست می گفت، چون همزمان با اقدام سکوتر لیبی و آرمسترانگ برای انتقام جویی از جوزف ویلسون، بوش به دیک چنی دستور داده بود تا وضع استخدامی ولری پلیم رو از حالت محرمانه به عادی تغییر بده.

جار و جنجال لو رفتن هویت والری پلیم و حواشی اون هنوز که هنوزه پس از ۴ سال ادامه داره. سکوتر لیبی هم به ۳۰ ماه زندان محکوم شده که با دستور رئیس جمهور از اون معاف شده.

مذاکره کنندگان ارشد اسبق و سابق در پارکینگ

علی لاریجانی چند هفته ای بود که نور پائین حرکت می کرد. با این حال نمی شد حدس زد که خبری شده. تا این که بعد از سفر پوتین به تهران، لاریجانی از پیشنهاد هسته ای رئیس جمهور روسیه در دیدار با رهبر خبر داد و بلافاصله احمدی نژاد گذاشت تو کاسه او و گفت این پیشنهاد به موضوع هسته ای ربطی نداشته!

با این حساب معلوم شد بین این دو نفر اختلافاتی وجود داره. اون هم در این حد!

با این که به خاطر طرز مدیریت لاریجانی بر صدا و سیما، هیچ وقت طرفدار رئیس سابق نبودم ولی در مقایسه با احمدی نژاد، منش و شخصیت لاریجانی خیلی برام قابل احترام بود. حداقل در زمینه مذاکرات هسته ای به عنوان یک ایرانی خیالم راحت بود مثل حاج محمود گتره ای عمل نمی کنه.

فرنگی ها هم روی لاریجانی به خاطر قرابت با رهبر ایران خیلی حساب می کردن. با این که رسانه های غربی به احمدی نژاد خیلی توجه نشون می دن و برای افزایش مخاطب دنبال جار و جنجال راه انداختن درباره سخنان او هستن، سیاسیون غربی، به خصوص آمریکایی ها، همیشه گوشی دستشون بود که این لاریجانیه که حرفش حرفه، نه احمدی نژاد!

حالا بدون هیچ گونه پیش داوری باید صبر کرد و دید چرا لاریجانی میدون رو رها کرد و رفت؟

راستی، تکلیف مدیران سابق صدا و سیما مثل رحمانی فضلی و غفور که با مینی بوس به همراه لاریجانی به شورای عالی امنیت ملی رفتن چی می شه؟ این دفعه کجا می رن؟

پی نوشت: شانس آوردیم احمدی نژاد بر اساس سنت همیشگی الهام رو جایگزین لاریجانی نکرد.

 وقتی به آمریکا سفر کردم، از بعضی از شباهت های این سرزمین با ایران تعجب کردم. همین طور هم از شباهت بعضی از شخصیت ها و بی شخصیت های مطرح در دو کشور.

یکی از این افراد ان کالتر، نویسنده و ژورنالیست محافظه کار آمریکایی است که به شدت از جهت زهر کلام و زردی نوشتار به نمونه ایرانی خودش شباهت داره.

این خانم که درس وکالت خونده، مدتی در ام اس ان بی سی، سی ان ان و فاکس نیوز کار کرد ولی وقتی دید با ژورنالیسم نمی تونه به جایی که می خواد برسه، به افاضات جنجالی روی آورد.

کالتر درست مثل نمونه ایرانی خودش بدون این که هنری داشته باشه، با خراب کردن دیگران و به لجن کشیدن طرف مقابل تونسته در حلقه محافظه کارها سری از تو سرها در بیاره.

کالتر تا حالا ۶ کتاب نوشته که چهار تای اونها علیه لیبرال ها و دو تای دیگر علیه دموکرات ها بوده. این هم عنوان آخرین کتاب کالتر که تازگی چاپ شده: ”اگر دموکرات ها مغز داشتن، جمهوری خواه می شدن”.

کالتر که مسیحیه به تازگی در شبکه سی ان بی سی در مقابل یک مجری یهودی گفته اگر پیروان این دین در پی کمال هستن، باید به مسیحیت روی بیاران.

ادبیات این خانم برای من ایرانی خیلی آشناست. خیلی!

برای کسی که سال ها تحولات روسیه رو پیگیری کرده و زمان پیروزی پوتین در انتخابات سال ۲۰۰۰ در مسکو بوده و سفر خاتمی به مسکو رو از نزدیک دیده، ننوشتن درباره سفر رئیس جمهور همسایه قلدر شمالی به ایران کمی سخته.

ننوشتن من یک دلیل بیشتر نداشت: مشغله زیاد! مدتی است سرم بد جور شلوغه.

یکی دو تا از دوستان درباره پست قبلی از سر دلسوزی نوشتن که گول رسانه های غربی رو نخور و …

دوستان، کسی گول این و اون رو می خوره که چشم بصیرتش رو بسته باشن و در جریان کار نباشه.

کاش همیشه در عرصه سیاست خارجی همین قدر احساس قدرقدرتی می کردیم. حتی زودگذر!

وقتی خاتمی در اوج محبوبیت بین المللی در کرملین با پوتین دیدار کرد، حالش بدجوری گرفته شد. طفلک فکر می کرد پوتین هم مثل غربی ها ذوب در جذابیت هاش شده و موضع روسیه درباره خزر کمی تا قسمتی با ایران هماهنگ خواهد بود. ولی نه تنها این طور نشد که موضع پوتین حتی با قرار مدارهای پیشین دو کشور متفاوت بود.

الکی ذوق زده نشیم. معلوم نیست پشت پرده چی گذشته. به هر حال دنیای دیپلماسی، دنیای بده بستونه. روس ها از زمان فتحعلیشاه با ما بر سر خزر در حال جدل بودن. حواسمون به منافع دراز مدتمون در منطقه و مسائل حقوقی مرتبط با اون باشه.

به هر حال باید منتظر ماند و دید چه بلایی به سر قظعنامه سوم شورای امنیت خواهد آمد. 

الان در روسیه فصل انتخاباته. انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری روسیه پیش رو هستن. خیلی از مواضع اخیر پوتین به خاطر بازارگرمی انتخاباتیه.

در ضمن عکسی که در مطلب پیشین منتشر کردم، هیچ ربطی به سفر پوتین نداشت. خطابی به بعضی از افراد مسلمان نمایی بود که سر هر چیزی کشکی خشتکشون رو پرچم می کنن و فریاد وا اسلاما سر می دن، ولی اینجا خفه خون گرفتن و صداشون در نمی آد.

مرده شور استانداردهای دوگانه رو ببرن!

قابل توجه جماعت نورسیده به اصطلاح ’عدالت طلبی’ که با دیدن عکس خاتمی در کنار خبرنگار مکشوفه اروپایی خشتک مبارک رو پرچم کردن:

برادران عکسی که ملاحظه می کنید، در فرودگاه مهرآباد انداخته شده. به قول شما ها، مهماندار پرواز آقای پوتین ”سر لخت” در ملا عام حاضر شده. رگ غیرت اسلامیتون نمی خواد به جوش بیاد؟

برای این که نگویند عکس ساختگی است، شکاکین به سایت خبرگزاری فارس حواله داده می شوند.

نوشته بودم استاد درس سیاست در رسانه ما، پیرمردی است هشتاد و چند ساله که سال های سال خبرنگار کاخ سفید واشنگتن پست و لس آنجلس تایمز بوده. استاد ما هر هفته یکی از هم قطاری های قدیمی خودش رو سر کلاس می آره تا درباره تجربیاتش از پوشش خبری فعالیت های انتخاباتی در آمریکا حرف بزنه. دیروز مهمان کلاس درباره دوره نیکسون حرف زد. حرفاش که تموم شد ازش پرسیدم “بعد از ۵۰ سال کار روزنامه نگاری، چه انتقادی از جوان ترها داری؟”

مهمان عزیز ما نیشخندی زد و گفت:”قدیم تر ها بعد از این که یک روز تمام در یک شهر دور افتاده، دنبال یک کاندیدای ریاست جمهوری راه می افتادیم، شب ها به اتفاق همکارهای بقیه رسانه ها در یک بار جمع می شدیم و تا بوق سگ عرق خوری می کردیم تا خستگی عصبیمون رفع شه. اما حالاچی؟ خلاف سنگین این خبرنگارهای سوسول، نوشیدن آب هویج و رفتن به سالن ورزش هتلشونه!”

عید فطر همگی مبارک!

خیلی درگیر بودم این مدت. تا فردا صبح هم باید یک مقاله سه هزار کلمه ای رو تموم کنم که فعلا یک سوم راه رو رفتم. فعلا عید همگی و تولد ابوی جان مبارک تا برای عرض ادب مفصل برگردم.

عمر همگی مستدام!

چند وقت پیش درباره ماموریت حاجی حسینقلی خان صدرالسلطنه (حاجی واشنگتن) در آمریکا مطلبی نوشتم. تا به حال مدرکی ندیدم که بیانگر سفر احتمالی ایرانی های دیگری به این سرزمین قبل از حاجی واشنگتن باشه. اما ظاهرا با حضور حاجی ما در واشنگتن و افراشته شدن بیرق سفارت ایران در ایالات متحده، کم کم پای همشهری های عزیز به این ولایت باز شده.

حاج میزا محمدعلی معین السلطنه یکی از ایرانی هایی است که در سال ۱۸۹۳ برای شرکت در نمایشگاه جهانی شیکاگو وارد آمریکا می شه. حاج آقا تا پا به غرفه ایران می گذاره، چند مرد ایرانی و چند رقاصه فرانسوی(با لباس سنتی ایرانی) از او استقبال می کنن. ظاهرا این افراد اولین ایرانی های مقیم شیکاگو و حومه بودن.

داستان سفر حاج میزا محمدعلی معین السلطنه به شیکاگو، عکس های مربوط و شرحی از حضور ایرانیان در این شهر در کتابی به نام Iranians in Chicagoland نوشته شده. نویسنده این کتاب دکتر حمید اکبری و همسرش خانم آذر خونانی هستن.