صدام دیکتاتور سابق عراق به چوبه دار سپرده شد. درست یا غلطش رو نمی دونم ولی هیولا دیگه نفس نمی کشه. من همیشه با نفس اعدام مخالف بوده ام ولی امیدوارم قطع نفس صدام کمی به آرام شدن وضع عراق کمک کنه. هر چند در این باره شک دارم. امروز از صبح پیگیر اخبار مربوط به وضع صدام بودم و تمام این مدت حواسم پیش قلب شکسته پدران و مادران شهدای جنگ بود.

تلویزیون های آمریکا امروز بارها تصاویر صدام در کنار حسنی مبارک، شاه حسین اردنی و سایر سران عرب رو نشون دادن. اما دریغ از پخش یک فریم تصویر از ملاقات صدام و رامسفلد! نامردها تاریخ رو همین جوری تحریف می کنن.

یه چیز با مزه ای که امروز توجه من رو به خودش در سی ان ان جلب کرد، صحنه سازی کشکی این شبکه بود. خبرنگاران سی ان ان همیشه به خاطر وضع بد امنیتی بغداد، همه ارتباط های زنده خود را از درون استودیو اجرا می کنن و تصویر منظره شهر به مدد تکنیک کروماکی در پشت سر اونها قرار می گیره. اما امشب، خبرنگار خانم سی ان ان از درون خیابان درباره واکنش های مردمی به خبر اعدام صدام  گزارش می داد. به یکی از همکارها که تازه از بغداد اومده گفتم اینها این قدر خیالشون از امنیت بغداد راحت شده؟ گفت نه، این خانم داره از داخل حیاط ساختمون سی ان ان در بغداد گزارش می ده و این سه نفری هم که پشت سر این خانم دور آتش جمع شدن و الکی تکون می خورن، سرایدارها سی ان ان هستن. رفیقم حتی یکی از این سه نفر رو به اسم می شناخت. یادش بخیر، یک زمانی ما هم در صدا و سیما از این کلک ها سر هم می کردیم.