از بچگی عادت دارم تا سوار هواپیما می شم، خوابم می بره. همیشه همین طور بودم. معمولا تنها زمانی که مهماندار خوراکی می آره، برای مدت کوتاهی بیدار می شم و دوباره خوابم می بره.

چند سال پیش برای تهیه گزارشی راهی عسلوبه بودم. تعدادی از مدیران معاونت سیاسی صدا و سیما هم در همون پرواز برای بازدید از این منطقه همسفر ما بودن.

طبق معمول خواب بودم که مهماندار صبحانه آورد. من هم در خواب و بیداری پاکت شکر رو پاره کردم و داخل چایی ریختم. به محض این که لیوان چای رو به دهنم نزدیک کردم، متوجه شدم به جای شکر، پاکت نمک رو به داخل لیوان خالی کردم. قبل از این که حرکتی کنم، مسافر بغل دستی که یکی از مدیران کل سازمان بود همون پاکت رو باز کرد و با وسواس تمام همه نمک ها رو به داخل چای خالی کرد. من بدجنس هم به روی مبارکم نیاوردم و بقیه چای شور رو بالا کشیدم. چای که چه عرض کنم، بیشتر مزه ORS می داد. اون بنده خدا هم برای این که ضایع نشه، مجبور شد همه چای رو بالا بکشه.

از اون به بعد اون مدیرکل محترم هر وقت من رو می دید، یاد ORS می افتاد و ترش می کرد!