فردا انتخابات میان دوره ای آمریکا برگزار می شه. ملت همیشه در صحنه ینگه دنیا فردا به پای صندوق های رای می رن تا مشت محکمی به دهن خودشون بزنن (آخه این مشت های محکم همیشه به آمریکا حواله می شن).

رخداد های مربوط به این انتخابات برایم تجربه بزرگی بودن.  صبح زود فردا برای پوشش انتخابات به یک سفر کاری دو روزه می رم. من قراره از لاس وگاس گزارش بدم. از Sin City یا همون “شهر گناه”! در این دو روز بحمدالله وقت زیادی برای گناه کردن ندارم و باید به شدت کار کنم.

امروز آخرین جلسه هماهنگی پوشش خبری انتخابات در دفتر برگزار شد. جلسات کاری ما در اینجا زمین تا آسمون با جلساتمون در تهران فرق می کنه. به جرات می تونم بگم که هیچ کدوم از جلسه های مختلفی که در تهران شرکت می کردم، چیز آموزنده ای برام نداشته. این اواخر هم که در جلسات شبکه خبر فقط بیسکویت و چای می خوردم.

در جلسات اینجا کسی حرف بی خود نمی زنه. اونهایی که حرفی برای گفتن دارن، کل مطلبشون رو در دو سه جمله می گن. وقتی هم که در اون جمع ۵۰ نفری حداقل ۱۰ نفر از کاردرست ترین خبرنگار ها و ژورنالیست های فرنگی حضور دارن، معلومه که نتیجه کار چی می شه.

امروز دسته جمعی درباره نتیجه انتخابات شرط بندی کردیم. انتخابات یک نوع اسب حساب می شه و شرط بندی درباره اون مشکلی نداره! نفری دو دلار گذاشتیم و نتیجه احتمالی رو نوشتیم. پیش بینی من اینه که دموکرات ها اکثرین مجلس نمایندگان رو به دست خواهند آورد ولی راستش چشمم درباره سنا خیلی آب نمی خوره. 

تا قبل از این که به سفر برم، مطالب مربوط به فیلادلفیا که کم کم داره شبیه به سریال اوشین می شه رو تموم می کنم تا بعد از باز گشت درباره لاس وگاس بنویسم.

فعلا …

پی نوشت: نشد به قول پایان مطلب عمل کنم. ایشالا بعدا.