مجله وزین Foreign Affairs که وابسته به شورای روابط خارجی آمریکا(همون جایی که احمدی نژاد سخنرانی کرد) است، در شماره جدیدش مقاله ای به قلم زئیو شیف، خبرنگار ارشد نظامی هاآرتز چاپ کرده که خواندنش خالی از لطف نیست.

شیف در این مقاله که عنوانش “جنگ اسرائیل با ایران” است، به نگرش راهبردی اسرائیل به حزب الله به عنوان خط اول رویارویی با ایران اشاره می کنه.  لینک

نیک آهنگ متن کامل سخنرانی حسن عباسی رو که چند روز پیش لینک صوتیش رو گذاشته بودم، در وبلاگ عنکبوت پیدا کرده و لینک داده. خوندنش هم مثل شنیدنش خالی از لطف نیست. مخصوصا یک نکته باحالی داره که به خاطر تنبلی مفرط بهش اشاره نکرده بودم.

اما نکته: آقای مجری می خواسته خیلی شیک صحبت کنه، به مجمع دکترین(Doctrine) گفته مجمع Doktoreyn . احتمالا فکر کرده کلمه عربیه و “ین” رو هر چه عربی تر تلفظ کنه مستحب تر خواهد بود. طیب الله!

مازیار ناظمی و مرتضی حیدری

مازیار عکس خودش و مرتضی رو در وبلاگش گذاشته. دیدن عکس این دو دوست پس از یک سال دوری خیلی مزه داد. بین بچه های اداره کل خبر سیما، من این دو نفر رو خیلی دوست داشتم. البته نه به خاطر این که گوینده بودن و Celebrity . منش این دو نفر رو خیلی خوب بود.

من و مرتضی هم رشته هستیم. اولین باری که من پام رو تو صدا و سیما گذاشتم، اون از من تست گویندگی گرفت. البته اون روز اولین باری بود که هم رو می دیدیم. اون تست رو رد شدم ولی دوستی من و مرتضی از همون جا پا گرفت. خیلی از بینندگان تلویزیون ایران مرتضی رو دوست دارن. خیلی ها هم از او به خاطر انتقادهای تند و تیزی که وزیران دولت خاتمی می کرد، شاکی بودن. ولی همین قدر می نویسم که یکی از آدم حسابی ترین همکارهای من در سازمان بود.

مازیار هم یکی از شیطون ترین و دوست داشتنی ترین همکارهای من در خبر بود. وبلاگش رو دوست دارم. با این که در محیط سازمان، وبلاگ بازی به نوعی تابو حساب می شه، مازیار وبلاگ خوبی رو راه انداخته و مطالب جالبی می نویسه.

یک خاطره از مازیار: من دو شب اخبار علمی-فرهنگی خبر ساعت نه شب شبکه یک رو خوندم و بعد از اون عطای خبر خونی رو به لقاش بخشیدم و محکم چسبیدم به اجرای برنامه های تولیدی. شاید داستانش رو بعدا نوشتم، ولی همین قدر بگم که شب اول این مازیار این قدر سر به سر من گذاشت که آخر سر خودش غافل گیر شد!

داستان از این قراره که اخبار علمی-فرهنگی رو باید بعد از اخبار خارجی می خوندم. در حین خوانده شدن اخبار خارجی به وسیله خانم گوینده، مازیار شروع کرد به شیطونی تا حواس من رو پرت کنه. به هر حال من خبر خودم رو خوندم و همین که آرم خبر ورزشی به روی آنتن رفت، مازیار متوجه شد که متن خبر جلوش نیست. شروع کرد به گشتن و یهو متوجه شد که کاغذها رو لوله کرده و گذاشته تو جیب شلوارش. با چنان سرعتی کاغذها رو درآورد و صاف کرد که باورکردنی نبود. اعتماد به نفسش حرف نداره. خلاصه به خیر گذشت.

تصویر ویدیویی این بچه گربه رو دیشب در سایت You Tube دیدم. شاید ۲۰ بار تا حالا نگاهش کرده باشم. مطمتن هستم شما هم از دیدنش لذت می برید. لینک

آقا این چه بلایی است که به سر سازمان مدیریت و برنامه ریزی آوردن؟

خبرگزاری فارس: با دستور رييس جمهور سازمان‌هاي تابعه استاني سازمان مديريت وبرنامه ريزي زير مجموعه استانداري‌ها شدند.

خدا به خیر کنه! کلنجار رفتن با یک سازمان تخصصی و واگذار کردنش به یک مجموعه ای که در اون زمینه خاص تخصصی نداره، کار خطرناکیه. توجه شما رو به چند تیتر جلب می کنم:

پور محمدي(وزیر کشور): تصميم رئيس جمهور در تغيير ساختار سازمان مديريت شجاعانه و کم نظیر بود و موجب تمركز زدايي بيشتر از اختيارات دولت خواهد شد كه تاثيرات مثبتي را به همراه دارد.

خبرگزاري فارس: يك مقام آگاه ضمن تاييد اخبار مربوط به استعفاي “فرهاد دژپسند” معاون برنامه‌ريزي “علي طيب نيا” معاون اقتصادي و “مهدي رحمتي” معاون امور زيربنايي سازمان مديريت و برنامه ريزي از استعفاي “رامين پاشايي فام” مديركل دفتر اقتصاد كلان سازمان مديريت و برنامه‌ريزي خبر داد.

مرتضی تمدن نماینده مجلس:بودجه نويسي و امور استخدامي از سازمان مديريت گرفته مي شود!!!

شاهرخی نماینده مردم پلدختر:سياسي شدن تصميمات اقتصادي از تبعات تغيير ساختار سازمان مديريت است.

الیاس نادران عضو كميسيون اقتصادي مجلس گفت: از آنجايي كه تاسيس سازمان مديريت و برنامه ريزي كشور با تصويب مجلس انجام شد ، هرگونه تغييري در ساختار اين سازمان بايد با هماهنگي و تصويب مجلس شوراي اسلامي انجام شود.

وزير كشور گفت: روساي سازمان مديريت استانها فعلاً به عنوان سرپرست معاونت جديد استانداري‌ها به فعاليت مشغول خواهند بود.

فرهاد خرمي (استاد دانشگاه علامه): مگر مديركل بهداري و ساير سازمانها زير نظر استانداري اداره مي شوند كه سازمان مديريت و برنامه ريزي مشمول اين قضيه شوند.

اخلاقي(استاد دانشگاه تهران): تغيير ساختار سازمان مديريت يك عمل جراحي ناموفق است.

 آلبرت بغزيان(کارشناس اقثصادی): با قرار گرفتن سازمان‌هاي مديريت در زيرمجموعه استانداريها به دليل اينكه استانداريها رديف بودجه دارند و بايد از سازمان مديريت براي هزينه بودجه اجازه بگيرند تا حدودي در كارها اختلال به وجود خواهد آمد.  

عباس علی نورا (استاد اقتصاد دانشگاه سيستان و بلوچستان) گفت: ادغام وظايف سازمان مديريت و برنامه‌ريزي استانها در استانداريها در دراز مدت مشكل‌ساز خواهد بود.

انتخابات میان دوره ای آمریکا سه هفته دیگه برگزار می شه. دموکرات ها خیلی امیدوارن که بتونن در این انتخابات پیروز شن و به تسلط ۱۰ ساله جمهوریخواهان بر کنگره پایان بدن. در مورد این انتخابات و انتخاب شوندگان فردا توضیح خواهم داد. فعلا قصد دارم کمی از حاشیه سیاسی انتخابات بنویسم.

می گن: “گل بود به سبزه نیزآراسته شد.”

کتاب “دولت انکار”* باب وودوارد کم بود، حالا کتاب جدیدی به نام “ایمان وسوسه انگیز” روانه بازار شده. نویسنده این کتاب شخصی به نام دیوید کئو است که قبلا در دفتر برنامه های مبتنی بر ادیان کاخ سفید کار می کرده.

در این کتاب بنیادگرایان مسیحی اوانجلیست که بدنه اصلی حامیان دولت بوش رو تشکیل می دن، هدف قرار گرفتن. کئو در کتابش می نوبسه که مشاوران بوش از اوانجلیست ها استفاده ابزاری می کنن و در خفا اونها رو مسخره می کنن. او همچنین در این کتاب از اوانجلیست ها خواسته تا به مدت دو سال روزه سیاسی بگیرن و به ملت اجازه بدن شر نومحافظه کارها رو از سرشون کم کنن.

 رسوایی اخلاقی مارک فولی که یادتونه. خیلی قدیمی نیست و متعلق به ۳ هفته پیشه. ظاهرا کمیته اخلاقی مجلس نمایندگان آمریکا قصد داره لنگ یکی دیگه از نمایندگان جمهوریخواه رو هم هوا کنه. باب نی هم که رشوه خوار از آب درآمد. کورت ولدون هم چهارمین نماینده جمهوریخواهه که به خاطر رانت بازی و فراهم کردن زمینه تاخت و تاز اقتصادی دخترش زیر ذره بین قرار گرفته.

رویترز امروز نتیجه یک نظرسنجی رو منتشر کرده بود که نشون می داد اشتیاق طرفداران حزب دموکرات برای حضور پرشور در صحنه اتخابات صد چندان شده. خلاصه دموکرات ها دارن می تازن. وضع عراق هم که روز به روز بدتر می شه.

این هم یک تبلیغ تلویزیونی دموکرات ها که چند روزه داره از شبکه های مختلف پخش می شه. لینکش رو در وبلاگ بهمن کلباسی پیدا کردم. 

در این تبلیغ چند نفر در مقابل یک بوته قرار می گیرن و مشکلات داخلی و خارجی آمریکا رو مطرح می کنن. بعد گوینده متن می گه همین طور که درباره سوال هاتون از این بوته(Bush) پاسخی نمی گیرید، از این بوش (President Bush) هم پاسخی نخواهید گرفت.

* عنوان کتاب جدید باب وودوارد “State of Denial” هست که یک نامگذاری دو پهلو است. یک معنی اون ” حالت انکار” است که یک حالت روانی رو بیان می کنه و معنی دیگر اون هم “دولت انکار” است. من معنی دوم را ترجیح می دم.

دیوید کاپرفیلد

ای میل با مزه ای به دستم رسیده که لینکش رو در پایین این مطلب می گذارم. وقتی روش کلیک می کنید، صبر کنید تا پس از اومدن همه نوشته ها، تصویر ۶ ورقِ بازی ظاهر شه. بدون این که روی این ورق ها کلیک کنید، یکی از اون ها رو تو ذهن مبارکتون انتخاب کنید. اون وقت جناب دیوید کاپرفیلد بهتون می گه که کدوم ورق را انتخاب کردین.

 اگر کسی فهمید حکایت چیه، ما رو هم خبردار کنه.

Link

پی نوشت: یکی از خواننده های باهوش این وبلاگ رمز این کلک رو خیلی سریع به اطلاع خنگول خان رسوند. منتهی کامنتش رو به این زودی پست نمی کنم تا ببینم چند تا آدم با هوش دیگر هم پیدا می شن.

بعد از پی نوشت: الکی نیست که می گن ایرانی ها با هوش هستن! در عرض ۱۰ دقیقه ۳ نفر جواب درست دادن.

ما ایرونی ها عادت داریم موقع رانندگی به در و دیوار فحش بدیم. کم کم دارم حس می کنم موقع وبلاگ خونی هم این عادت دیرینه سراغمون می آد و وادارمون می کنه هر چه دوست داریم حواله وبلاگ نویس مورد نظرمون کنیم.

 بابا! پدرمون خوب، مادرمون خوب، اگه جنبه نداریم وبلاگ نخونیم. چرا به مردم دری وری می گیم!

راستی، قبل از اختراع ماشین و وبلاگ، اجداد خدا بیامرزمون در چه حالتی لیچار حواله هم می کردن؟ 

به این فایل صوتی گوش کنید. قضاوت با خودتون:

Link

یکی از دلایلی که به وبلاگ نویسی روی آوردم، فرار از خطوط قرمز و محدودیت ارتباطی من به عنوان یک ژورنالیست با مخاطبان “احتمالی” بود. در کار رسمی نمی شه خیلی از مسائل رو به راحتی عنوان کرد. یک سری از مسائل به خطوط قرمز می خوردن، بیان یک سری دیگر از چیزها مصلحت نیست و گاهی هم نوشتن و گفتن درباره یک سری از موضوع ها غیرحرفه ای تلقی می شه.

خاصیت وبلاگ اینه که هر چه دلم بخواد می نویسم. از همه چیز و همه کس. قبل از نوشتن مطالبم در وبلاگ کمی فکر می کنم ولی خودسانسوری در کارم نبوده.

اما موضوعی که در دو روز گذشته داره روی اعصابم راه می ره، یک فقره خودسانسوری بوده که پریشب رخ داد.

یکی دوستان تصویر یک گاف گرافیکی فجیع یکی از شبکه های تلویزیونی داخلی رو برام فرستاده بود. هم “وحشتناک” خنده دار بود و هم بدجوری تو ذوق می زد. این گاف نوشتاری مربوط به زیرنویس یکی از بخش های خبری بود که سردبیر مربوطه اون بارها زیرآب من رو زده و در بی سوادی و پاچه خواری شهره آفاقه.

هم خنده ام گرفته بود و هم یه جورایی دلم خنک شده بود.کمی هم برای شبکه ناراحت شدم. همون موقع عکس مربوطه رو بدون توضیح اضافه ای در وبلاگم پست کردم ولی به سرعت پشیمون شدم. نمی دونستم عواقب این کاری که می کنم چیه. خیلی از بچه های سازمان وبلاگ من رو می خونن. شاید کسی متوجه این گاف نشده باشه و از این ترسیدم که شاید حاجی واشنگتن باعث بشه تا این رفیق سابق از نون خوردن بیفته.

خلاصه بعد از نیم ساعت، این گاف کمیک رو حذف کردم. با این که خیلی دلم می خواست که طرف مربوطه رو یه جوری خیط کنم، دیدم اینجا جای انتقام جویی شخصی نیست.