امشب بعد از مدت ها به سراغ وب سایت شبکه ۴ تلویزیون ایران رفتم. چالب این که بعد از یک سال که از رفتن من از سازمان می گذره، هنوز پروموی ویدیویی یکی از برنامه هام روی سایت قرار داره. اتفاقا تصویری رو هم که از خودم دیدم، متعلق به ۳ سال پیش بود و گذر زمان رو بخوبی می شد در اون احساس کرد.

من از ۱۳۷۸ تا پارسال در صدا و سیما کار کردم. کار اصلی من خبر بود ولی در کنارش مجری گری هم می کردم. بخش اصلی مجری گری من در شبکه ۴ انجام شد ولی در شبکه های ۱، ۲ و جام جم هم اجرا کردم. با مزه این که تا روز آخر کارمند حق الزحمه ای(روزمزد) بودم و رسمی نشدم. نه این که خودم نخواسته باشم، امثال من رو به راحتی رسمی نمی کردن. ماها زیادی از تیغ ژیلت استفاده می کردیم. تازه ۴ ماه بعد از این که به کانادا سفر کردم، از اداری مالی سازمان زنگ زدند که بیا رسمی شو!

اما جالب ترین قسمت داستان این جاست که تهیه کننده دوست داشتنی یکی از برنامه های سیاسی که در شبکه ۴ داشتم، تا همین دو-سه ماه پیش با بکارگیری تکنیک های خاص خودش، از تصاویر من برای ادامه برنامه هفتگی استفاده می کرد. از اونجایی هم که برنامه هر هفته به روز می شد، خیلی ها فکر می کردن من ایران هستم و از دستشون قایم شدم. اولین بار زمانی فهمیدم هنوز رو آنتن تشریف دارم که پدرم به خان دایی عزیزم زنگ زده بود که “این پدر صلواتی کی از تورنتو برگشت تهران که ما نفهمیدیم؟!!” 

البته تهیه کننده عزیز این کار رو به خاطر گل روی من نمی کرد. دلیل داشت. این علی آقای ما به این وسیله سعی داشت در هزینه اجرای برنامه، به نفع خودش استفاده کنه. نوش جونش!