حسین دوربینی 

“حسین دوربینی” رو شاید به اسم نشناسید ولی چهره اون برای خیلی هایی که بیننده اخبار صدا و سیما هستن، آشناست. مردی میان سال با سر کچل، عینک ته استکانی و ریشی کم پشت. تلویزیون ایران اون قدر چهره به نسبت موجه این آدم رو تو نماز جمعه و مراسم عزاداری دولتی و تشییع جنازه نشون داده که خیلی ها فکر می کنن این بابا یه کاره ای هست. خلاصه این آدم یه موقعی به معضلی واسه تصویر بردارهای تلویزیون تبدیل شده بود و نشون دادن چهره او هم برای مدتی ممنوع  بود. موقع تشییع جنازه خدا بیامرز فرهودی، رییس سابقمون با چشم های خودم دیدم که چطور دوان دوان خودشو به تابوت رسوند و زیرش قرار گرفت تا ازش فیلم بگیرن. طفلک عشق دوربین داره و از این پاتولوژی رنج می بره. بگذریم… اما تو این ۸ ماهی که این ور اقیانوس اطلس نزول اجلال کردیم هر از گاهی عکس “حسین دوربینی” رو لا به لای تصویرهای خبرگزاری های داخلی دیدم و یاد اون روز افتادم. امروز به تصاویر مراسم پدر آقای احمدی نژاد نگاه می کردم، دیدن سر و مور و گنده وسط جمعیت نشسته و چهار چشمی داره دوربین ها رو می پاد!